Πριν ένα χρόνο βραβεύτηκε με το Education Leaders Award, για την ιδέα του να χρησιμοποιήσει τον κινηματογράφο, και πιο συγκεκριμένα τη δημιουργία ταινιών, ως μία καινοτόμα μέθοδο διδασκαλίας μέσα στην τάξη. Εκτός από τον ίδιο, και οι ταινίες που δημιουργεί με τους μαθητές του, αποσπούν βραβεία και θετικότατες κριτικές σε παγκόσμια φεστιβάλ (μπορείτε να τις απολαύσετε στο κανάλι του στο YouTube). Με αφορμή την έναρξη των σχολείων, ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για να μας μιλήσει για τα δικά του σχολικά χρόνια και φυσικά να μας δώσει συμβουλές και ιδέες για μία δημιουργική σχολική χρονιά!

Θα ήθελα να θυμηθείτε μία δική σας πρώτη μέρα στο σχολείο ως μαθητής. Τι είναι εκείνο που σας είχε κάνει περισσότερο εντύπωση;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μέρα ως μαθητής στο «μεγάλο σχολείο», το Δημοτικό. Ήταν τόσο μεγάλο το άγχος που -όχι μόνο την πρώτη αλλά και τις επόμενες μέρες- κάθε πρωί στη διαδρομή και κρατώντας το χέρι της μητέρας μου, έκανα εμετό! Ποιος να το φανταζόταν ότι το παιδάκι που έδειχνε τόση άρνηση στο σχολείο θα γινόταν δάσκαλος και θα ξαναζούσε κάθε Σεπτέμβρη το άγχος της πρεμιέρας… Η ανάμνηση αυτή, βέβαια, με καθοδηγεί από τότε ώστε να βοηθώ κάθε αγχωμένο πρωτάκι που φτάνει στο κατώφλι του σχολείου μου.

Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχετε από τα δικά σας σχολικά χρόνια;

Αυτό που λέω πάντα στους μαθητές μου. Όταν ήμουν μικρός και πήγαινα σχολείο, οι δάσκαλοι μας έλεγαν: «Τι έγνοιες έχετε εσείς; Μόνο να διαβάζετε. Γι’ αυτό να ευχαριστηθείτε την ηλικία σας και τη μαθητική ζωή σας γιατί ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω». Όταν το άκουγα σκεφτόμουν ότι μας λένε ανοησίες, έβλεπα ως βουνό τα εμπόδια του διαβάσματος, των διαγωνισμάτων, των ασκήσεων κλπ. Τώρα πια αναπολώ εκείνες τις στιγμές, τις ανέμελες, τα παιχνίδια στο προαύλιο, την γλυκύτητα των δασκάλων μου, την ανιδιοτελή φιλία με τους συμμαθητές μου ακόμα και τα ίδια τα διαγωνίσματα! Είχαν δίκιο, λοιπόν. Τα σχολικά μας χρόνια, με μια κουβέντα, είναι η αγάπη στην πιο αθώα της εκδοχή.

Τι είναι αυτό που σας οδήγησε να γίνετε δάσκαλος;

Η αλήθεια είναι πως από μικρός μου άρεσε να βοηθώ τους γύρω μου να μάθουν κάτι καινούριο, με συνάρπαζε –κι ακόμα με συναρπάζει- η επαφή με τη νέα γνώση. Όταν διδάσκω νομίζω ότι σαλπάρω σε ένα συναρπαστικό, σαγηνευτικό ταξίδι. Το ταξίδι στη Γνώση. Στόχος μου είναι μαζί μου στο πλοίο, να έχω συνοδοιπόρους τους μαθητές μου. Πολλοί δεν ξέρουν ότι, αρχικά, ήμουν φοιτητής σε στρατιωτική σχολή! Όμως, γρήγορα κατάλαβα ότι δεν μου ταίριαζε και την επόμενη χρονιά εισήλθα στο Παιδαγωγικό Τμήμα του πανεπιστημίου.

Πώς καταφέρατε να συνδυάσετε και τη δεύτερη αγάπη σας, την κινηματογράφηση;

Με τη φωτογραφία και τον κινηματογράφο βρισκόμασταν σε ερωτική έλξη από παλιά… Κάθε εκπαιδευτικός κουβαλά στην τάξη του ένα φορτίο, το πολιτισμικό του κεφάλαιο. Τα χόμπι του, τα ενδιαφέροντά του είναι όπλα στη φαρέτρα ενός λίγο πιο ενδιαφέροντος μαθήματος, ενός πιο ελκυστικού προϊόντος για τους πελάτες μας, αν μιλούσαμε με οικονομικούς όρους. Έχοντας κάθε χρόνο τους πιο πρόθυμους ηθοποιούς του κόσμου (τους μαθητές μου), η δημιουργία ταινιών μικρού μήκους είναι για εμάς ένα όμορφο και διδακτικό διάλειμμα, με πολλή φαντασία, μεράκι και συγκεκριμένη (κοινωνική συνήθως) στοχοθεσία. Προσωπικά, είναι οι πιο κουραστικές μέρες του έτους –και τις περιμένω πάντοτε με ανυπομονησία, όπως ένα πιτσιρίκι το δώρο γενεθλίων του!

 

Έχετε μέχρι στιγμής δημιουργήσει μαζί με τους μαθητές σας τα κοινωνικά σποτ: «Μπορείς να καταφέρεις τα πάντα, αρκεί να το πιστέψεις» για τη γυναικεία ενδυνάμωση, το «Πρώτο Τρένο» για το σχολικό εκφοβισμό, «Όλα αυτά που μας ενώνουν» για το Κυπριακό ζήτημα, ο «Χρόνος Δε γυρίζει πίσω» για τα τροχαία ατυχήματα, αλλά και τις ταινίες «SOSιβιο» για το προσφυγικό, το «Αχ, αφτό το αυ» για τις μαθησιακές δυσκολίες. Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σας έργο;

Η απάντηση είναι κλισέ (που λένε και στο χωριό μου) αλλά ειλικρινής: κάθε ταινία κρύβει κόπο, ξενύχτια, αγωνία, γέλια και φωνές, κοινωνικά μηνύματα, δάκρυα και αγαπημένες φατσούλες. Καμία δεν μπορώ να ξεχωρίσω, είναι όλες «παιδιά μου». Το κυριότερο είναι πως το ταξίδι τους είναι ατέρμονο: κάθε λίγο και λιγάκι με κάνουν περήφανο και συγκινημένο όταν προβάλλονται σε ένα Φεστιβάλ κινηματογράφου ή όταν ένας παλιός μου μαθητής-ηθοποιός μου στέλνει μήνυμα στο μέσεντζερ για τις αναμνήσεις που έχει ακόμα…

Μιλήστε μου για την προετοιμασία: πώς επιλέγετε συνήθως το θέμα και ποια η εμπλοκή των παιδιών καθ’ όλη τη διάρκεια του κάθε έργου;

Το θέμα πάντα είναι ένα κοινωνικό ζήτημα που δύσκολα μπορεί να διδαχθεί μέσα από ένα βιβλίο και καθισμένοι στις σκληρές καρέκλες με το κόντρα-πλακέ. Για μείζονα κοινωνικά ζητήματα σαν αυτά που αναφέρατε και πριν, πρέπει οι μαθητές να βιώσουν ώστε να αποκτήσουν ενσυναίσθηση, πρέπει να μπουν στο πετσί του εκάστοτε ρόλου. Το οπτικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι λίγα λεπτά, αλλά η προεργασία απαιτεί πολλές ώρες. Η ιδέα μπορεί να έχει σχέση με τον τόπο, με το ίδιο το σχολείο και τους μαθητές του, με την επικαιρότητα. Ακολουθεί πάντα συζήτηση ώστε να δούμε τις απόψεις των μαθητών, τις στάσεις, αξίες, πεποιθήσεις τους πάνω στο ζήτημα. Ύστερα ακολουθεί ο καταιγισμός ιδεών για τη δημιουργία του σεναρίου και η εφαρμογή του! Η τελική επεξεργασία στον υπολογιστή είναι το μόνο που κάνω ατομικά γιατί οι μαθητές μου είναι πολύ μικροί για να βοηθήσουν και σε αυτό.

 

Ποια είναι συνήθως η αντίδραση των μαθητών σας όταν τους ανακοινώνετε ότι θα γυρίσετε μία ταινία;

Ουρλιάζουν! Νομίζω όλοι θυμόμαστε πώς αντιδρούσαμε όταν μας ανακοίνωναν εκδρομή ή ένα δώρο! Κάπως έτσι, λοιπόν! Κάθε τι που σηκώνει τους μαθητές από το θρανία και τους κινεί, τους ενθουσιάζει. Στο αρτηριοσκληρωτικό στενό εκπαιδευτικό περιβάλλον όπου καθημερινά τους βομβαρδίζουμε με ύλη, ύλη και ύλη, μια ευκαιρία για κάτι δημιουργικό και συμμετοχικό αποτελεί όαση και ανάσα. Είναι χρέος μας απέναντι στην επιστήμη μας και τους μαθητές μας να τους το προσφέρουμε απλόχερα και όσο πιο συχνά μπορούμε. Αν δεν σκεφτούμε πρώτοι εμείς έξω από το πλαίσιο, πώς ζητάμε από αυτούς να το κάνουν;

 

Οι ταινίες σας έχουν βραβευτεί κι εσείς ο ίδιος έχετε βραβευτεί με το Education Leader Award. Για ποια στιγμή έχετε νιώσει περισσότερο περήφανος;

Ένα βραβείο δεν είναι τίποτα παραπάνω από την εκτίμηση της προσπάθειας και κίνητρο για να συνεχίσουμε να υπηρετούμε το λειτούργημα που επιλέξαμε, να κοιτάμε στα μάτια τις παιδικές ψυχές που οι γονείς εμπιστεύονται στα χέρια μας για να τις πλάσουμε. Θα έλεγα πως το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η συγκίνηση. Ιδιαίτερα στα προσωπικά βραβεία σκέφτεσαι από πού ξεκίνησες, τα εμπόδια που ξεπέρασες ώστε να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα.

 

Ποιο είναι το ωραιότερο συναίσθημα που έχετε βιώσει το διάστημα που είστε δάσκαλος;

Το ωραιότερο συναίσθημα δεν είναι ωραίο λόγω του μεγέθους του, της ποσότητάς του αλλά λόγω της συχνότητάς που κάνει την εμφάνισή του. Κάθε πρωί όταν φτάνω στο σχολείο και έρχονται τα «παιδιά μου» να με αγκαλιάσουν, να μου χαμογελάσουν με τα σπινθηροβόλα μάτια και τη νεότητά τους, βιώνω την απόλυτη μέθεξη. Σκέφτομαι πόσο τυχερός είμαι που κάνω αυτή τη δουλειά!

Σε ποιο σχολείο θα βρίσκεστε φέτος; Πώς βλέπετε τη φετινή, ίσως πιο περίεργη σχολική χρονιά που θα ζήσουμε ποτέ;

Δυστυχώς οι καταστάσεις που ζούμε είναι πρωτόγνωρες. Δύσκολες. Είναι ευκαιρία μας, λοιπόν, να γίνουμε σοφότεροι και να σφυρηλατήσουμε τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά μας. Πάντα, ασχέτως των συνθηκών, πρέπει να δράττουμε την ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι, να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Αν όλοι μέσα στον καιρό της πανδημίας γίνουμε έστω και λίγο καλύτεροι σαν άνθρωποι, τότε στην έξοδο θα έχουμε τα δομικά υλικά για να χτίσουμε μια καλύτερη κοινωνία. Όσο για το σχολείο, η χρονιά που έρχεται θα είναι η 11η που εργάζομαι ως αναπληρωτής. Η λέξη, βέβαια, έχει χάσει πια το νόημά της. Προτιμώ να αυτοαποκαλούμαι εποχικός υπάλληλος, σαν τους πυροσβέστες. Κάθε Σεπτέμβρη περιμένω με αγωνία να μάθω το σχολείο που θα βρίσκομαι και κάθε Ιούνιο περιμένω στην ουρά του ΟΑΕΔ ως ευχαριστώ για την προσφορά μου.

Θα ήθελα να μου πείτε μια ταινία-απωθημένο (ως προς το θέμα ή τους πρωταγωνιστές) που θέλετε  να δημιουργήσετε κάποια στιγμή στο μέλλον.

Τους τελευταίους μήνες τριγυρίζει στο μυαλό μου η ανάγκη να εκφραστούμε δημιουργικά με τους μαθητές μου για την πρωτόγνωρη κατάσταση που όλοι βιώσαμε, του αναγκαστικού εγκλεισμού εντός των τειχών του σπιτιού μας. Σίγουρα τη χρονιά που έρχεται θα ήθελα να ακούσω τις ιδέες τους πάνω σε αυτό.

Και τέλος, θα ήθελα να μου πείτε μια συμβουλή που αγαπάτε να μοιράζεστε με τους μαθητές σας.

Την πρώτη μέρα του σχολείου, κάθε Σεπτέμβρη, σε όλους τους μαθητές που είχα, επανέλαβα το ίδιο πράγμα. Θέλω πρώτα να είστε καλοί άνθρωποι και μετά καλοί μαθητές. Από επιστήμονες έχουμε πολλούς, από Ανθρώπους έχουμε έλλειψη. Προτιμήστε την καλλιέργεια και όχι μια στεγνή μόρφωση. Κάντε κτήμα σας αρετές όπως ευγένεια, σεβασμός, ανθρωπιά.

Συνέντευξη: Μαρία-Άννα Τανάγια

Διαβάστε επίσης:

Πρώτη φορά Δημοτικό: Συμβουλές για ψύχραιμη σχολική χρονιά!

 

 



Εγγραφείτε στο Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter

Για ακόμα περισσότερες KIDOTmou ιδέες για το παιδί και όλη την οικογένεια!

Έχετε εγγραφεί επιτυχώς! Σας ευχαριστούμε πολύ!