Δημιούργησε το δικό της blog το 2008, όταν οι κόρες της ήταν 3,5 και 5,5 ετών με σκοπό να τους χαρίσει ένα πολύτιμο δώρο: ένα σεντούκι αναμνήσεων. Δώδεκα χρόνια και χιλιάδες blogposts αργότερα, η Άσπα Τσαμαδή, έχει τη δική της πιστή  online κοινότητα από μαμάδες που θέλουν να δημιουργούν κοινές εμπειρίες με τα παιδιά τους, ενώ πλέον βοηθάει bloggers και επαγγελματίες να ξεκινήσουν το δικό τους online ταξίδι!

Θα ήθελα να πάμε πίσω στο 2008 και να θυμηθείτε τη στιγμή που πήρατε την απόφαση να κάνετε το δικό σας blog.

Το θυμάμαι σαν να είναι χθες. Άκουγα ένα podcast για οργάνωση σπιτιού. Η παρουσιάστρια ήταν αναστατωμένη γιατί η κόρη ενός συνεργάτη της τράκαρε με το αυτοκίνητο και βρισκόταν σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο. Συνδέθηκε μαζί του στην εκπομπή κι εκείνος ανέφερε ότι ξεκίνησε ένα blog για να ενημερώνει τους φίλους της οικογένειας για την πορεία της υγείας της κόρης του. Και έδωσε τη διεύθυνση του blog.

Πληκτρολόγησα τη διεύθυνση και πάτησα enter. Ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν ένα blog. Ήταν απίστευτο. Ένας κοινός θνητός, ένας άγνωστος σε εμένα άνθρωπος που έμενε στην άλλη πλευρά του κόσμου, ενημέρωνε κάθε μέρα «το internet» για τα νεότερα σχετικά με την υγεία της κόρης του. Η εμφάνιση του blog ήταν απαίσια! Αλλά δεν είχε σημασία. Ήθελα να μάθω νέα τους και το επισκεπτόμουν κάθε μέρα. Η κόρη εγχειρίστηκε, έκανε φυσιοθεραπεία, ανάρρωσε και επανήλθε υγιής και δριμύτερη.

Κι εγώ στην άλλη πλευρά του πλανήτη ζούσα μαζί τους την περιπέτεια.

Δε θυμάμαι πλέον τη διεύθυνση του συγκεκριμένου blog. Δε θυμάμαι όνομα ή άλλα στοιχεία ώστε να τους ξαναβρώ. Θυμάμαι όμως ότι η ιδέα ότι μπορούσες να μοιραστείς τη ζωή σου online με συνεπήρε.

Δε με ενδιέφερε να μοιραστώ τα πάντα για τη ζωή μου online. Ήμουν και εξακολουθώ να είμαι άνθρωπος που του αρέσει η ιδιωτικότητα. Με ενδιέφερε όμως να μοιραστώ κάποια κομμάτια της ζωής μου. Ειδικά τις σκέψεις μου που αφορούσαν τη μητρότητα και το μεγάλωμα των παιδιών.

Άρχισα να αναζητώ κι άλλα blogs. Και άρχισα να ανακαλύπτω το ένα μετά το άλλο. Απλοί άνθρωποι σαν και μένα που είχαν φωνή. Και είχαν βρει έναν τρόπο να ακουστεί η φωνή τους σε όλο τον πλανήτη!

Δεν άργησα να πάρω την απόφαση. Θα ξεκινούσα κι εγώ δικό μου blog! Και κάπως έτσι, το Μάιο του 2008 ξεκίνησε μία από τις μεγαλύτερες περιπέτειες της ζωής μου.

Έκτοτε, έχουν περάσει αισίως 12 χρόνια. Πώς βλέπετε την εξέλιξη του blogging μέσα σ’ αυτά τα χρόνια;

Όταν λέγαμε blog τότε, τις περισσότερες φορές εννοούσαμε ένα «online ημερoλόγιο». Η λέξη blog εξάλλου προέρχεται από τη συγχώνευση των λέξεων Web και Log.

Τώρα πια το blog είναι ένα μέσο που σε αφήνει να κάνεις οτιδήποτε, από το να μοιραστείς τις σκέψεις σου και τη ζωή σου, μέχρι να υποστηρίξεις την επαγγελματική σου δραστηριότητα.  Από το να δώσεις διέξοδο στη δημιουργικότητά σου, μέχρι να αλλάξεις τον κόσμο.

O Austin Kleon, ο συγγραφέας του «Κλέψε σαν καλλιτέχνης» λέει: «Οτιδήποτε καλό έχει συμβεί στην καριέρα μου μπορεί να ανιχνευθεί στο blog μου. Τα βιβλία μου, οι εκθέσεις μου, οι ομιλίες μου, κάποιες από τις καλύτερες φιλίες μου – όλα υπάρχουν χάρη σε αυτή τη μικρή γη που κατέχω στο Διαδίκτυο. Οπότε αν κρατήσεις ένα πράγμα από αυτό το βιβλίο κράτησε αυτό: πήγαινε να κατοχυρώσεις μια διαδικτυακή διεύθυνση. Αγόρασε το www.(πληκτρολόγησε το όνομά σου εδώ).com».

Και δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί του!

Και αντίστοιχα, πώς βρίσκετε συνεχώς έμπνευση ώστε να δημιουργείτε συνεχώς και σταθερά, περιεχόμενο;

Έμπνευση μου δίνει κυρίως η σκέψη ότι αυτό που γράφω ή δημιουργώ μπορεί να βοηθήσει ή να αγγίξει θετικά τη ζωή άλλων ανθρώπων. Έστω κι αν πρόκειται για τη ζωή ενός μόνο ανθρώπου.

Έχετε αρχίσει κάποιους κύκλους μαθημάτων για το blogging, τι σας ενθουσιάζει περισσότερο στους «μαθητές σας»;

Με ενθουσιάζει η σκέψη ότι με έναν υπολογιστή, με μια σύνδεση στο internet και με το blog τους, μπορούν να δημιουργήσουν τη δική τους κοινότητα, να αγγίξουν με τη σειρά τους άλλους ανθρώπους και να πραγματοποιήσουν τα όνειρα και τους στόχους τους. Και για αυτό δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα από το να βλέπω τα blogs των μαθητών μου να παίρνουν σάρκα και οστά!

Οι κόρες σας έζησαν όλο αυτό το «ταξίδι», θυμάμαι τις υπέροχες ατάκες τους. Τώρα που έχουν μεγαλώσει ανατρέχουν σε παλιότερα posts σας; Κι αν ναι, πώς τα σχολιάζουν;

Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που μεγάλωσαν τόσο ώστε να καθίσουν μπροστά στον υπολογιστή και να πληκτρολογήσουν AspaOnline.gr. Όταν ξεκαρδίστηκαν στα γέλια και άρχισαν να διαβάζουν το ένα post πίσω από το άλλο, ένιωσα απίστευτη χαρά και ικανοποίηση! Τώρα πια ανατρέχουν τακτικά στα παλαιότερα post μου. Είναι σπουδαίο το γεγονός ότι μπορούν να έρθουν σε επαφή με τον 5χρονο, 7χρονο, 10χρονο εαυτό τους και να ξαναζήσουν στιγμές που αλλιώς θα είχαν ξεχάσει. Εξάλλου αυτή ήταν και μία από τις πρώτες μου επιδιώξεις. Να φτιάξω αυτό το blog ως ένα δώρο, ένα σεντούκι αναμνήσεων, για τα παιδιά μου.

Τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν;

Προς το παρόν είναι σε  φάση αναζήτησης. Δεν είναι πια σε τόσο μικρή ηλικία που να λένε κάτι συγκεκριμένο όπως «θέλω να γίνω δασκάλα» για παράδειγμα, αλλά ούτε και σε τόσο μεγάλη ηλικία που να έχουν πάρει αποφάσεις.

Πάντως όταν ήμουν εγώ στην ηλικία τους δεν είχε «εφευρεθεί» αυτό με το οποίο ασχολούμαι τώρα επαγγελματικά, πολύ απλά γιατί δεν υπήρχε internet! Πολύ πιθανόν λοιπόν κι εκείνες να ασχοληθούν με κάτι που δεν εφευρεθεί ακόμα.

Για ποιο πράγμα αισθάνεστε περισσότερο περήφανη όταν τις κοιτάτε να μεγαλώνουν;

Η μικρή μου κόρη μου έλεγε όταν διαφωνούσε μαζί μου «είναι δικός μου αυτός ο εαυτός, μαμά» για να μου δώσει να καταλάβω ότι εκείνη αποφασίζει για τη ζωή της. Οι περισσότεροι γονείς το καταλαβαίνουμε αυτό με τη λογική, αλλά δυσκολευόμαστε να το εφαρμόσουμε.

Είμαι περήφανη λοιπόν που είναι ανεξάρτητες, που λένε «όχι» και που ΔΕΝ ακολουθούν το δρόμο που θα ήθελα εγώ να διαλέξουν, αλλά τον δικό τους. Με λίγα λόγια είμαι περήφανη που είναι «οι δικοί τους εαυτοί».

Τι έχετε συνειδητοποιήσει για τη μητρότητα που δεν γνωρίζατε στην αρχή;

Ότι η πραγματική μητρότητα δεν έχει καμία σχέση με τη μητρότητα που βλέπουμε στις διαφημίσεις, στην τηλεόραση ή στα social media. Οι τέλειες ζωές, τα τέλεια σπίτια, τα τέλεια χαμόγελα, τα τέλεια παιδιά και οι τέλειες μαμάδες δεν υπάρχουν! Υπάρχουν όμως πολλές τέλειες στιγμές στη διαδρομή.

Συνειδητοποίησα επίσης ότι η μητρότητα που είναι το ομορφότερο ίσως ταξίδι της ζωής μας, είναι και το δυσκολότερο. Παρ’ όλα αυτά έρχεται με ένα extra bonus: Στον αγώνα μας να μεγαλώσουμε καλά παιδιά γινόμαστε κι εμείς καλύτεροι άνθρωποι.

Γύρω από το Aspa Online υπάρχει μια μεγάλη, υπέροχη κοινότητα. Ποιο είναι το πιο συγκινητικό σχόλιο που λάβατε και σας γέμισε δύναμη;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα μόνο σχόλιο. Όλα τα σχόλια που παίρνω έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και έχουν τη δική τους αξία, από το ένα απλό ευχαριστώ ως τις πιο προσωπικές σκέψεις και εξομολογήσεις. Και δεν υπερβάλλω όταν λέω ότι τα σχόλια έχουν αξία για μένα. Μάλιστα έχω ένα ντοσιέ στο οποίο τα συγκεντρώνω! Αν ποτέ χρειαστώ μια τονωτική ένεση το ανοίγω, διαβάζω τα σχόλια και πλημμυρίζω με έμπνευση και θετική ενέργεια.

 Ποιο είναι το πιο τρελό σας όνειρο που θέλετε κάποια στιγμή να πραγματοποιήσετε;  

Για πόσο τρελό όνειρο μιλάμε; Αν μιλάμε για τρελό-τρελό-ΤΡΕΛΟ όνειρο, θα ήθελα να ταξιδέψω στο χρόνο με τη θρυλική Ντελόριαν του Back to the Future! Ό,τι λιγότερο τρελό, δεν είναι τρελό. Θα πραγματοποιηθεί. Κι αν δεν πραγματοποιηθεί δεν πειράζει. Το μόνο χειρότερο από το να κυνηγήσεις ένα όνειρο και να αποτύχεις, είναι το να μην το κυνηγήσεις καν.

Συνέντευξη: Μαρία-Άννα Τανάγια

 

Διαβάστε επίσης: 

Στέλλα Κάσδαγλη: «Η μητρότητα -η γονεϊκότητα γενικά- είναι η πιο μεταμορφωτική εμπειρία στη ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου»

 

 

 

Εγγραφείτε στο Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter

Μείνετε ενημερωμένοι για οτιδήποτε έχει να κάνει με την οικογένεια, το παιδί και το KIDOT Festival.

Έχετε εγγραφεί επιτυχώς! Σας ευχαριστούμε πολύ!